Zaterdag maakten onze U11 de overstap van buiten naar binnen: de eerste zaalwedstrijd van het seizoen stond op het programma, op bezoek bij Borgerhout. Met een bredere selectie dan gewoonlijk — door het rustige wedstrijdweekend, met geen wedstrijd voor onze tweede ploeg — kregen alle spelers ruim de kans om speelminuten te maken. Dat betekende wel wat schuiven in de vaksamenstellingen, maar onze jonge Sikopieten toonden zich flexibel en strijdvaardig.

Solide start in de verdediging

De wedstrijd begon met een toonbeeld van concentratie: onze verdediging zat potdicht, met goede communicatie en veel druk op de bal. Borgerhout had het lastig om openingen te vinden, en onze spelers speelden alert in de passinglijnen. Toch viel het openingsdoelpunt aan de andere kant: 1-0 voor Borgerhout.

Maar niet getreurd, want Alexis had zijn vizier scherp staan. Met een ver schot dat kaarsrecht de korf indook, bracht hij de bordjes weer in evenwicht: 1-1!

Teamwerk en broer-zus-combinatie

Na een tweede tegentreffer toonden we opnieuw karakter. Alexander sloop onder de korf en werkte beheerst af — met een slimme steunpas van Luna, zijn zus! Dat bracht de stand op 2-2 bij rust, en die score gaf ook een eerlijk beeld van het wedstrijdverloop tot dan toe: twee ploegen die elkaar waard waren, in een fysieke en slimme wedstrijd.

Goede korfbal, ongelukkig scorebord

Na de pauze wilden we voortbouwen op onze sterke vakopbouw. De nadruk lag minder op de klassieke inloper en meer op geduldige opbouw via 4-0, met als doel kansen creëren via afstandsschoten. En die kwamen er zeker!

Vooral het vak met Valerie, Mira, Alexander en Alexis werkte enkele modelaanvallen uit, waarin soms vijf à zes schoten genomen werden in één aanval. Jammer genoeg zonder doelpunt, en zoals dat soms gaat in sport: als jij niet scoort, doet de tegenstander het wel. Borgerhout bleef efficiënt en liep uit naar een 5-2-eindstand.

Inzet, lef en collectieve groei

Laat het duidelijk zijn: dit was géén zwakke prestatie van onze U11. Integendeel — de opdrachten werden uitgevoerd, de spelprincipes bleven overeind en de inzet was indrukwekkend. Van Jerome tot Liv, van Maxim tot Birgit: elke speler bracht energie tussen de lijnen.

Vince zorgde voor extra drive in de duels, Luuk bleef de ruimte zoeken, Mira toonde lef in de rebound, en Valerie ging onvermoeibaar door. Luna speelde, ondanks een polsblessure opgelopen tijdens de jeugdstage, een beresterke partij — zowel in steun als in verdediging.

Hoofd omhoog, hart vol vuur

De teleurstelling na het eindsignaal was voelbaar — logisch, want de inzet verdiende meer. Maar wie het grotere plaatje bekijkt, zag een ploeg die blijft groeien, die experimenten aandurft en die op alle fronten stappen vooruit zet.

De bal viel vandaag niet altijd goed, maar het vertrouwen in elkaar, de spelopbouw en het samenspel waren van hoog niveau.

Op naar volgende week — mét opgeheven hoofd, opgepoetste schoenen en een Sikopi-hart dat klopt voor korfbal.

Tot dan!

Sven GPT